18 فوریه 2025 - یک مطالعه ی منتشر شده در مجله بالینی غدد درون ریز و متابولیسم نشان داد که سطوح بالاتر آدیپونکتین با سلامت متابولیک بهتر مرتبط است، در حالی که سطوح بالاتر لپتین با انتقال به وضعیت نامطلوب متابولیکی مرتبط است. محققان داده های حاصل از مطالعه ی خطر آترواسکلروز در جوامع را در یک دوره ی شش ساله، برای بررسی این ارتباط تجزیه و تحلیل کردند.

وضعیت سلامت متابولیک، یک پیش بینی کننده ی قوی برای خطرات قلبی عروقی، به ویژه در میان افراد چاق است. محققان در این مطالعه داده‌های 8423 شرکت ‌کننده در مطالعه ی خطر آترواسکلروز در جوامع (ARIC) را که در ویزیت دوم ( بین1990-1992) و ویزیت چهارم ( بین1996-1998) شرکت کرده بودند، تجزیه و تحلیل نمودند.

شرکت کنندگان بر اساس سلامت متابولیک به سه دسته تقسیم شدند:

•  از نظر متابولیکی سالم.

•  از نظر متابولیکی ناسالم بدون تشخیص دیابت.

•  از نظر متابولیکی ناسالم با دیابت تشخیص داده شده.

سطوح آدیپونکتین و لپتین در ویزیت دوم اندازه گیری شد و روابط آنها با تغییر سلامت متابولیک در طی شش سال مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل ثانویه انجام شد و نتایج بر اساس وضعیت چاقی(شاخص توده ی بدنی مساوی یا بیش از 30 کیلوگرم بر متر مربع)مجزا شد.

یافته های کلیدی مطالعه به شرح زیر بود:

•  سن پایه به طور متوسط ​​58 سال بود و جمعیت شرکت کننده شامل 56٪ زن، با 21٪ نژاد سیاه پوست بود.

•  آدیپونکتین و کاهش سلامت متابولیک: به ازای یک واحد انحراف معیار(SD) بالاتر برای آدیپونکتین، خطر انتقال از وضعیت متابولیکی سالم به ناسالم تا 47 درصد در طی شش سال کاهش یافت(OR=0.53، 95%فاصله اطمینان: 0.48-0.57).

•لپتین و کاهش سلامت متابولیک: به ازای یک واحد انحراف معیار بالاتر برای غلظت لپتین، خطر انتقال از وضعیت متابولیکی سالم به ناسالم تا 122% افزایش یافت(OR=2.22، 95%فاصله ی اطمینان: 2.01-2.47).

•  آدیپونکتین و بهبود سلامت متابولیک: سطوح بالاتر آدیپونکتین با 58% افزایش احتمال انتقال از وضعیت متابولیکی ناسالم به سالم در پیگیری همراه بود (OR= 1.58، 95% فاصله ی اطمینان: 1.42-1.76).

•  لپتین و بهبود سلامت متابولیک: سطوح بالاتر لپتین با 32% کاهش احتمال بهبود سلامت متابولیک همراه بود( OR=0.68، 95% فاصله ی اطمینان: 0.60-0.78).

•  چاقی و انتقالات سلامت متابولیک: در حالی که الگوهای تنظیم شده بر اساس شاخص توده بدنی همخوانی نشان می‌ دهند، رابطه آدیپونکتین با سلامت متابولیک پس از تعدیل برای شاخص توده ی بدنی بیشتر بارز بود، در حالی که رابطه لپتین کمتر محسوس باقی ماند.

محققان نتیجه گیری کردند که «آدیپوکین ها ممکن است برای شناسایی افرادی که بیشترین سود را از درمان های پیشگیرانه تهاجمی می برند مفید باشند و باید به عنوان اهداف بالقوه برای اصلاح سلامت متابولیک ارزیابی شوند. آدیپونکتین و لپتین، نقش‌های متفاوتی در انتقالات سلامت متابولیک دارند. بنابراین، این مطالعه نشان می دهد که آدیپوکین ها ممکن است به کانون مداخلات برای سلامت متابولیک و کاهش بیماری های قلبی عروقی تبدیل شوند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/adiponectin-and-leptin-levels-significantly-linked-to-metabolic-health-suggests-study-142691